Wreck This Journey

‘Plak hier een foto van jezelf die je niet mooi vindt. VERMINK HET.’

Bij het briefje van Veerle, de voorgeschiedenis lees je hier, zat een destructieve opdracht. Eentje die eigenlijk verdacht goed paste bij één van de originele opdrachten uit het boek. Die opgave vroeg om een lelijke foto van jezelf te verminken. Aangezien Veerle me een beter alternatief bood, werd het een foto van een artieste waar we een gemeenschappelijke aversie voor delen.

Selah Slons, zo noemen we die muzikale Sanne uit Leuven wel eens grappend. Ontdekt door Milow, een paar maanden later in de Vlaamse muzikale markt geknald en een jaar later bevallen van haar eerste single. Hoge toppen scheert ze, met haar onmiskenbare talent. Of dat is toch wat recensenten beweren over haar muzikale kwaliteiten. Of ze een echt muzikaal talent is, dat laat ik aan een ander over.

Waar ik wel een ongezouten mening over heb, zijn haar media-optredens. Sinds het prille begin siert ze menig magazine en soms wel eens de beeldbuis. Er is geen ontkomen aan. Het zinnetje dat me een paar jaar geleden voor het eerst op de kast joeg, was het volgende: ‘mijn ouders, dat zijn niet zo’n denkers’. Later herhaalde ze die neerbuigende opmerking nog ‘ns in verschillende versies. Ook mocht ze eens komen zingen in ‘De laatste show’, waar ze het presteerde om een kwartier zo ongeïnteresseerd mogelijk in beeld te komen. Of vernoemde ik het al dat ze in de krant wel eens vertelt dat vriendschap niet samen gaat met een carrière of dat ze niet echt onder de indruk was van een ontmoeting met Prince.

Ik mis het respect, de nederigheid, de passie en goesting. Talent is iets dat je moet koesteren, niet moet uitmelken met stoute uitspraken over vrienden en familie. Als artieste is het misschien de kunst om op te vallen, maar dat doe je niet door blinde ambitie. Symbolisch heb ik haar mond uit de foto geknipt, omdat haar woorden me wegjoegen van haar -vermeende- muzikale talent.

Dankjewel Veerle, je maakte deze reis weer een stukje therapeutischer.