Wreck This Journey

Over de reis langs het verhaal van
Wreck This Journal en This is not a Book
'This isnot a book’
In de introductie:
'Dit is helemaal jouw kunstwerk. En houd het volgende in gedachten:1. Vertrouw op je verbeeldingskracht.Dat is de bron van alle ware reizen.2. Niet alles is wat het lijkt.3. Er kan van alles gebeuren.’
De kaft glanst zo mooi, de pagina’s zijn bijna ongelezen. Alles is nieuw, fris. Het gevoel van een nieuw begin. Er is nog niets gebeurd, alles kan nog lukken.
Dit is een nieuw begin. Een nieuwe reis. Maar tegelijk ook het vervolg van die andere reis.
Ik las een paar opdrachten en dacht ‘Dit is moeilijk, moeilijker dan het vorige boek’. Een nieuw begin gaat altijd gepaard met een kleine paniek.
Het is anders. Het boek heeft kleuren! De pagina’s zijn genummerd! De opdrachten zijn van een ander kaliber! 
Dit is een nieuwe uitdaging, een nieuwe test, een nieuw avontuur. Maar vooral, dit is geen boek. Dit is een reis. En route!

'This is
not a
book’

In de introductie:

'Dit is helemaal jouw kunstwerk. En houd het volgende in gedachten:
1. Vertrouw op je verbeeldingskracht.
Dat is de bron van alle ware reizen.
2. Niet alles is wat het lijkt.
3. Er kan van alles gebeuren.’

De kaft glanst zo mooi, de pagina’s zijn bijna ongelezen. Alles is nieuw, fris. Het gevoel van een nieuw begin. Er is nog niets gebeurd, alles kan nog lukken.

Dit is een nieuw begin. Een nieuwe reis. Maar tegelijk ook het vervolg van die andere reis.

Ik las een paar opdrachten en dacht ‘Dit is moeilijk, moeilijker dan het vorige boek’. Een nieuw begin gaat altijd gepaard met een kleine paniek.

Het is anders. Het boek heeft kleuren! De pagina’s zijn genummerd! De opdrachten zijn van een ander kaliber!

Dit is een nieuwe uitdaging, een nieuwe test, een nieuw avontuur. Maar vooral, dit is geen boek. Dit is een reis. En route!

'This iiiiiiiis the eeeeeeeeeend', horen we Adèle de laatste maanden regelmatig kwelen op de radio. Wel, het komt eindelijk eens van pas.

Want het is gelukt, ik heb ‘Wreck This Journal’ van Keri Smith helemaal ‘uit’. Gesloopt en gesleept. Van de eerste tot de laatste opdracht. 30 mei 2011 was ik eraan begonnen. En vandaag, 17 maart 2013 is het af.

Tijd was een issue. Het kostte tijd om alles zorgvuldig te indexeren, te archiveren, neer te schrijven. Maar het zorgt er wel voor dat deze unieke reis niet verloren zal gaan.

Ik vond ook de eerste foto terug die ik maakte van het boek (helemaal bovenaan). Er lijkt niet heel veel veranderd, maar toch. Op de derde foto zie je hoe het boek heeft afgezien, hoe het werd gemarteld en werd getransformeerd tot een klein kunstwerk. Mijn kunstwerk.

En? Ben ik nu roekelozer gaan leven? Een beetje. Dit boek heeft m’n grenzen verlegd. Het heeft me gedwongen dingen te doen die ik anders niet had gedaan. Met een boek aan een koordje rondlopen in een park, verfpropjes schieten, pagina’s scheuren, knippen, vernielen, het meenemen onder de douche. Sommige opdrachten hebben me uitgedaagd om er iets goeds van te maken, iets van mezelf. Ik ben vaak, heel vaak uit m’n comfortzone moeten stappen.

En om al die verworven ‘ik-verniel-boeken-als-hobbyskills’ niet verloren te laten gaan, heb ik beslist om ook de rest van het parcours af te leggen. Zou ik het kunnen, nog een boek afwerken? We zullen zien. Keri Smith heeft gezorgd voor een vervolg van ‘Wreck This Journal’, dus we gaan ervoor. YES!

PS: Eén van de reacties die ik het vaakst heb gehoord op dit verhaal: ‘ik heb dat boek ook, maar durf er niet in te beginnen’. De klassieke angst waar elke beginneling mee kampt. Laat het los, doe het toch. Op je eigen tempo. Probeer het. Voor jezelf. Stap buiten dat hoekje van angst en je zal in een andere wereld komen. Beloofd.

*Opgelet: deze post kan schokkende beelden bevatten voor boekenliefhebbers

'Neem
dit boek
mee
onder
de
douche’

Het was één van de eerste opdrachten die ik las toen ik het boek kocht. En het overviel me als een sneeuwbui in maart. ‘Hoe speel ik dat in godsnaam klaar’, mopperde het kleine stemmetje in m’n hoofd. ‘Dit lukt me nooit’, zeurde het verder. ‘Onbegonnen werk’.

Bij de start had ik beslist om deze opdracht als allerlaatste uit te voeren. Misschien was ik toen zelfs niet zeker ooit het einde te halen.

En daar staan we dan, het boek en ik. Veertien maanden later (eigenlijk is het langer, maar veertien maanden ben ik effectief met het boek bezig geweest). M’n lijf en verschrompelde zieltje schreeuwden: ‘neeeeee’. Maar ‘t is gebeurd. Het boek is mee onder de douche gegaan. Het zoog water als een dorstige stakker in de Sahara.

Ik, de schijtbroek, de autist, de controlefreak, de boekenliefhebber, de perfectionist heb een boek meegenomen onder de douche.

Ik heb dit boek ‘helemaal’ vernield.

Wat dat met me heeft gedaan, vertel ik in de epiloog van dit verhaal. En het wordt misschien wel de proloog van een volgende reis. Wie weet.

'Plak het boek dicht. Stuur het naar jezelf.'

Schoorvoetend komt het eraan, de laatste opdrachten. Dit is de voorlaatste.

Omdat de opdracht net wat te eenvoudig was om zelf te doen, heb ik ‘m maar meegegeven met m’n mamaatje, die zich met veel liefde over het boek heeft ontfermd. En die het boek meenam over de landsgrenzen heen, zodat het boek toch ook even op reis mocht.

Zo reisde het boek van Antwerpen naar Oost-Vlaanderen, naar Zeeland, om zo terug te keren naar Antwerpen.

Het was een leegte, zo zonder boek in huis. Ik probeerde me niet te fixeren op de bestaande kans dat het boek zou kunnen verdwijnen. Ongetwijfeld is dat de ondertoon van de hele opdracht en het boek, relativeer de boel een beetje. En toch.

Al die opdrachten, al die uren en dagen samen gespendeerd. Je geraakt er aan gehecht, aan dat hoopje papier. Maar ik hield vast aan de gedachte dat als het boek zou verdwijnen, ik alles heb geïndexeerd en gefotografeerd. En toch. De gedachte dat ik het nèt niet zou kunnen afmaken. Moordend.

En toen kwam het terug thuis, dat mooie boek van mij. In een pakje! Wat een feest! Zoals altijd had m’n mamaatje er haar werk van gemaakt. Weet je nog, dat ze zo goed kan borduren? Hier zo. Juist ja, die is helemaal mee met de hype van het hippe handwerk (al doet die dat al veel langer dan de gemiddelde hipster en kan ze het ook véél beter). En zo zijn al mijn handdoeken gepersonaliseerd, katsjing!

Het zal me dus hopelijk lukken, het boek afmaken. Nog eentje. Als ik straks geen hartaanval krijg, tenminste. De gedachte alleen al, moordend.

'Doe alsof je krabbelt op de achterkant van een envelop terwijl je aan de telefoon zit'

Het lijkt me een algemeen fenomeen, dat krabbelen. Je weet wel, tijdens een lange opleiding of een langgerekt telefoongesprek. Je brein is bezig, maar je handen niet. Ze doen het bijna automatisch, dat beetje krabbelen.

In mijn geval is er per periode vaak een thema. Zo heb ik een hele tijd bloemetjes gekrabbeld. Of vierkantjes. Of hartjes. Of muisjes. En nu zijn het bolletjes. Want bolletjes, die doen het altijd goed.

Maar Pac-Man is ook een thema momenteel. Eigenlijk sinds ik Wreck-it Ralph heb gezien, zit het weer in m’n hoofd. Ooit heb ik Pac-Man gespeeld op DOS, uren en dagen aan een stuk. Dat is zo een spel dat in mijn geval nooit gaat vervelen.

Dus tijdens het telefoongesprek voor deze opdracht gaf mijn onderbewustzijn het signaal om Pac-Man te tekenen.

Pac-man in een heel chaotisch landschap van gekleurde bolletjes. Ik denk dat mijn onderbewustzijn een beetje psychedelisch is. Oeps.

P.S: Zie je ‘m, zie je ‘m, zie je ‘m. De roze post-it. De voorlaatste opdracht is in aantocht!

'Beschrijf een saaie gebeurtenis tot in detail.'
Een mooie vaststelling, er waren weinig momenten die ik kon bedenken die écht saai waren de afgelopen tijd. Al is er wel één dagelijks moment dat repetitief saai kan zijn. M’n dagelijkse kilometer over het viaduct onderweg naar huis.
Elke dag fiets ik namelijk naar het werk. Heen, liefst ook terug. Heen gaat het meestal makkelijk. Uitgeslapen fit, vaak met meewind. Maar er is ook de weg terug. Het hoofd zit vol van het werk, het lijf is moe en de benen moeten je naar huis trappen.
Het doet deugd om na zo een dag op kantoor in de buitenlucht te zijn. De zon op je gezicht, even uitwaaien, natuurlijk licht. Maar dan ligt er net in die laatste 25% van de rit nog een stevige kuitenbijter.
En het gebeurt wel eens dat die kilometer een eeuwigheid lijkt te duren. Als het hard waait, bijvoorbeeld. Die wind dreunt tegen je hele lijf en de benen geraken niet goed meer vooruit. Elke omwenteling gaat in slow motion. Dan is elke afleiding goed om niet te moeten denken aan die benen die het lastig hebben.
Maar toch lijkt het elke keer te lukken. Die paar minuten omhoog worden beloond met die paar minuten omlaag. En dan is het maar een paar bochten meer.
Thuis.
P.S: De laatste drie opdrachten van het boek komen in zicht. De finale drie. Nooit gedacht dat ik dit ook zou kunnen schrijven.

'Beschrijf een saaie gebeurtenis tot in detail.'

Een mooie vaststelling, er waren weinig momenten die ik kon bedenken die écht saai waren de afgelopen tijd. Al is er wel één dagelijks moment dat repetitief saai kan zijn. M’n dagelijkse kilometer over het viaduct onderweg naar huis.

Elke dag fiets ik namelijk naar het werk. Heen, liefst ook terug. Heen gaat het meestal makkelijk. Uitgeslapen fit, vaak met meewind. Maar er is ook de weg terug. Het hoofd zit vol van het werk, het lijf is moe en de benen moeten je naar huis trappen.

Het doet deugd om na zo een dag op kantoor in de buitenlucht te zijn. De zon op je gezicht, even uitwaaien, natuurlijk licht. Maar dan ligt er net in die laatste 25% van de rit nog een stevige kuitenbijter.

En het gebeurt wel eens dat die kilometer een eeuwigheid lijkt te duren. Als het hard waait, bijvoorbeeld. Die wind dreunt tegen je hele lijf en de benen geraken niet goed meer vooruit. Elke omwenteling gaat in slow motion. Dan is elke afleiding goed om niet te moeten denken aan die benen die het lastig hebben.

Maar toch lijkt het elke keer te lukken. Die paar minuten omhoog worden beloond met die paar minuten omlaag. En dan is het maar een paar bochten meer.

Thuis.

P.S: De laatste drie opdrachten van het boek komen in zicht. De finale drie. Nooit gedacht dat ik dit ook zou kunnen schrijven.

'Maak een tekening met (een of meerdere) haren van jezelf'
Voor het boek deed ik al zotte dingen, onnozele dingen, nadenkdingen. Maar vandaag deed ik bizarre dingen. Zo stond ik op een druilerige zondagmiddag haren uit m’n hoofd te pulken om een tekening te maken. En dat ik redelijk gejost was. 
1. Ik heb kort haar2. Ik heb springerig haar als het uit z’n huidige context wordt getrokken (oh-oh, die prachtige beeldspraak)
3. Ik kan niét tekenen
En toch, een mens moet z’n plan trekken. (oh-oh, die prachtige beeldspraak, opnieuw)
Omdat ik véél te kort en onhandelbaar haar heb ik om een volledige haartekening te maken, heb ik maar een basispatroontje getekend en het stukje voor het haar opgevuld met m’n eigen haar. En eerlijk, dat is een bizar gevoel. Haar is iets persoonlijks, iets van jezelf, iets dat op één plaats hoort. Niet op papier.
Maar goed, een mens moet zich vermannen. Dus pleurde ik m’n haar op de tekening en kleurde ik de boel maar om het ietwat ‘schoonheid’ mee te geven.
Het resultaat is een beetje amateuristisch, maar ik heb toch maar mooi m’n eigen haar gebruikt voor een tekening. M’n springerige, korte, onhandelbare haar.
En voor het geval je geïnteresseerd bent: in het echt heb ik niet zo veel kale plekken op m’n hoofd. Oef.

'Maak een tekening met (een of meerdere) haren van jezelf'

Voor het boek deed ik al zotte dingen, onnozele dingen, nadenkdingen. Maar vandaag deed ik bizarre dingen. Zo stond ik op een druilerige zondagmiddag haren uit m’n hoofd te pulken om een tekening te maken. En dat ik redelijk gejost was.

1. Ik heb kort haar

2. Ik heb springerig haar als het uit z’n huidige context wordt getrokken (oh-oh, die prachtige beeldspraak)

3. Ik kan niét tekenen

En toch, een mens moet z’n plan trekken. (oh-oh, die prachtige beeldspraak, opnieuw)

Omdat ik véél te kort en onhandelbaar haar heb ik om een volledige haartekening te maken, heb ik maar een basispatroontje getekend en het stukje voor het haar opgevuld met m’n eigen haar. En eerlijk, dat is een bizar gevoel. Haar is iets persoonlijks, iets van jezelf, iets dat op één plaats hoort. Niet op papier.

Maar goed, een mens moet zich vermannen. Dus pleurde ik m’n haar op de tekening en kleurde ik de boel maar om het ietwat ‘schoonheid’ mee te geven.

Het resultaat is een beetje amateuristisch, maar ik heb toch maar mooi m’n eigen haar gebruikt voor een tekening. M’n springerige, korte, onhandelbare haar.

En voor het geval je geïnteresseerd bent: in het echt heb ik niet zo veel kale plekken op m’n hoofd. Oef.

'Maakeen bende.Ruimhet op.’
Langlanglang heb ik over deze nagedacht. (Toegegeven, ik heb dat excuus al vaak gebruikt, maar deze keer is het echtechtecht waar). En lang had ik ook géén inspiratie. Een bende, tja.
Tot ik vandaag de balans opmaakte, nog zes opdrachten te gaan in het boek. Zes. Al vijfentachtig heb ik er achter de rug. Vijf-en-tachtig.
Het wees zichzelf uit: de paginanummering. Dat is in het boek één grote bende. Aangezien ik de pagina’s ben gaan nummeren per opdracht die ik uitvoerde. Zo zit er dus compleet geen orde meer in.
Ik heb over de twee pagina’s alle 91 (het geschatte aantal opdrachten in het boek) cijfertjes geschreven en ze daarna per tiental in een apart kleur verbonden.
Het resultaat is eigenlijk een mooie illustratie van waar het boek me overal naartoe heeft gebracht. Soms was de weg makkelijk, voor de hand liggend, kort, zonder omwegen. Maar soms was het moeilijk, zoekend naar de weg, met af en toe een put onderweg.
Het lijkt allemaal een beetje op een chaotisch sterrenbeeld. De bende is dus probleemloos gelukt. Het opruimen laat ik subtiel in het midden.

'Maak
een bende.
Ruim
het op.’

Langlanglang heb ik over deze nagedacht. (Toegegeven, ik heb dat excuus al vaak gebruikt, maar deze keer is het echtechtecht waar). En lang had ik ook géén inspiratie. Een bende, tja.

Tot ik vandaag de balans opmaakte, nog zes opdrachten te gaan in het boek. Zes. Al vijfentachtig heb ik er achter de rug. Vijf-en-tachtig.

Het wees zichzelf uit: de paginanummering. Dat is in het boek één grote bende. Aangezien ik de pagina’s ben gaan nummeren per opdracht die ik uitvoerde. Zo zit er dus compleet geen orde meer in.

Ik heb over de twee pagina’s alle 91 (het geschatte aantal opdrachten in het boek) cijfertjes geschreven en ze daarna per tiental in een apart kleur verbonden.

Het resultaat is eigenlijk een mooie illustratie van waar het boek me overal naartoe heeft gebracht. Soms was de weg makkelijk, voor de hand liggend, kort, zonder omwegen. Maar soms was het moeilijk, zoekend naar de weg, met af en toe een put onderweg.

Het lijkt allemaal een beetje op een chaotisch sterrenbeeld. De bende is dus probleemloos gelukt. Het opruimen laat ik subtiel in het midden.

'Bladzijde voor goede gedachten'
Eentje waar ik al een hele tijd aan bezig ben. Zo nu en dan lukt het om een paar goede gedachten neer te pennen. Ik heb er wel meer, goede gedachten. Net voor ik ga slapen, als ik op de fiets zit, als ik onderweg ben met de trein, als ik plots heel veel heb te doen. En dan vliegen ze weg, onderweg. Soms is het een boemerang, vaak ook niet.
Maar een paar heb ik er te pakken. Vaak praktisch van aard. Zoals eindelijk eens m’n favoriete tijdschriften sorteren, op tijd pakjes kopen en bloembollen planten. Maar ook schrijfprojectideeën, gerechten en motto’s.
En de beste gedachte heb ik van dit boek geleerd: doe je goesting. Vaak, zo veel mogelijk, misschien altijd als het kan. En trek je vooral niets aan als anderen dat gek vinden.

'Bladzijde voor goede gedachten'

Eentje waar ik al een hele tijd aan bezig ben. Zo nu en dan lukt het om een paar goede gedachten neer te pennen. Ik heb er wel meer, goede gedachten. Net voor ik ga slapen, als ik op de fiets zit, als ik onderweg ben met de trein, als ik plots heel veel heb te doen. En dan vliegen ze weg, onderweg. Soms is het een boemerang, vaak ook niet.

Maar een paar heb ik er te pakken. Vaak praktisch van aard. Zoals eindelijk eens m’n favoriete tijdschriften sorteren, op tijd pakjes kopen en bloembollen planten. Maar ook schrijfprojectideeën, gerechten en motto’s.

En de beste gedachte heb ik van dit boek geleerd: doe je goesting. Vaak, zo veel mogelijk, misschien altijd als het kan. En trek je vooral niets aan als anderen dat gek vinden.

Tag, you are it!

I was tagged by rougeimaginaire

Op Wreck This Journey verschenen enkel verhalen rond Wreck This Journal. Maar omdat Rougeimaginaire me heeft getikt, schrijf ik vandaag iets anders. Over mezelf. En over het boek, natuurlijk.

En omdat ik het Nederlands de mooiste taal op aarde vind (en omdat ik die ook hopelijk het beste kan schrijven), schrijf ik in het Nederlands. Want er is al genoeg Engels in cyberspace (oh, de ironie dat ik moet eindigen met een Engels woord)

RULES:

Rule 1: Always post the rules.
Rule 2: Answer the questions the person who tagged you has written and write 11 new ones.
Rule 3: Tag 11 new people and link them to your post.
Rule 4: Let them know you’ve tagged them.

My questions from the person who tagged me:

What does your tumblr-url mean?

'Mijn' URL is een knipoog naar de titel van het boek waar ik over schrijf. Het woordje 'Journal' heb ik vervangen door 'Journey', omdat het boek me altijd het gevoel geeft op reis te zijn. Op avontuur.

Al moet ik ook bekennen dat het uit praktische overwegingen is, omdat andere blogs al met de oorspronkelijke titel waren gaan lopen.

Have you read any great books lately?

Momenteel ben ik ‘De oesters van Nam Kee’ aan het lezen. Een boek dat ik was tegengekomen in een ander boek, namelijk ‘Het literaire kookboek’. Er staan recepten en literaire scènes in uit klassiekers als high tea van Alice in Wonderland en de madeleines van Proust. Ik heb een zwak voor boeken waar eten een hoofdrol krijgt.

Een van de beste boeken die de afgelopen tijd heb gelezen, is ‘Het voorseizoen’ van Pefko. Tragisch en o zo mooi.

What kind of socks do you like to wear?

Streepjes! Kleurtjes! Patronen! Ik heb een hekel aan saaie sokken. Daarom mogen de mijne vrolijk zijn. Want het leven is al grijs genoeg soms. (het is trouwens èrrug praktisch om ze na het wassen weer mooi samen te vouwen)

If you could travel anywhere in the world, where would it be?

Als het even kon, zou ik een huis kopen in Parijs. Of toch een paar vierkante meter om naartoe te vluchten als Vlaanderen te grijs wordt. Parijs is een stad die nooit teleurstelt, die altijd verrast. Groot en toch klein. Ik las ergens ‘Paris is not a city, it’s a world’, ik had het niet beter kunnen zeggen.

Maar er zijn ook andere steden waar ik van droom. New York, Moskou, Stockholm. Ooit.

Name one thing you like and one thing you dislike about yourself.

Like: mijn eeuwig enthousiasme

Dislike: mijn eeuwig het-moet-altijd-beter

What’s your favourite way to go somewhere? (walking, by bike, by car, by bus, by train or anything else.)

Soms lig ik wakker van al die auto’s die we eigenlijk niet nodig hebben. Ik ben een grote fan van de fiets. Omdat je beweegt, omdat je iets ziet, omdat het in alle opzichten goed is.

Van de trein ben ik ook fan. Omdat het je langs taferelen brengt, langs de achterkant van het Vlaamse leven. Omdat het schoon kan zijn.

If you could be born again in a different country, speaking a different language, which one would it be?

Misschien was het mooi geweest als ik in Frankrijk was geboren. Met het Frans kan je in een hoop landen terecht zonder van taal te moeten veranderen.

En ook de Franse joie de vivre en stijl is iets waar wij bescheiden Vlamingen soms iets van kunnen leren.

En dure koffie drinken op een Parijs’ terras, ah oui hein.

What’s your favourite snack when you’re watching tv or a movie?

Hmm, een moeilijke! Dat wisselt nogal.

Hartig/zout: cashewnoten, salt & vinegar-chips van Kettle en oude kaas met selderijzout.

Zoet: zoetzure winegums en koekjes.

Who’s the person you call/text the most?

Mijn lief, sans doute. Omdat er altijd wel wat te vertellen valt. Over hoe mooi zijn haar is in de wind, tot wat we ‘s avonds eten.

How old are you, and do you like being that age?

23. En dat is best jong in mijn ogen. Het voelt als een leeftijd waarop nog alles kan. Laat ons hopen dat dat klopt.

Tea or coffee?

Ik kom uit een koffiedynastie. Mijn lief uit een theedynastie. Zo hebben we elkaar besmet en drinken we het allebei. Maar koffie, dat blijft toch het allerbeste. En het allergezelligste, uit de kopjes van m’n oma.

En nu is het aaaaaan: ljosmyndun, ancreparlamour, tssjrs, mdevrieze, goaskamovie, umwhatwasthat, laurajanedaisy, pastisj, wimloopt, boskabout, madrilevi

Questions:

Best film you saw in 2012?

Something you regret not doing?

Coffee or tea?

Song you play when you’re sad?

Favorite painting?

Something you’re really good at?

Somebody you really miss?

If your house was on fire, what would you save?

Any family traditions?

What is your dream job?

What is your favorite dish?