Wreck This Journey

Over de reis langs het verhaal van
Wreck This Journal en This is not a Book
‘Ruimte voor kritische opmerkingen*(*wat zegt je innerlijke criticus?) Het past wel bij de tijd van het jaar, zo een kritisch lijstje. Nu het einde van het jaar op kousenvoeten komt aangeslopen. Mijn innerlijke criticus sprak over kleine dingen (‘wat regelmatiger stofzuigen zou wel goed zijn’ of ‘zondag zou blogdag moeten worden’). Maar ook over grote dingen (‘doe ik wel genoeg mijn best?’ of ‘zoek ik wel actief genoeg naar werk?’). Of over de typische goede voornemens zoals meer sporten/bewegen en vaker bellen als je iemand mist. Misschien wel het begin voor een echte nieuwjaarsvoornemenslijst. Of nee, toch liever niet. Zoals ik nooit aan studieplanning deed, doe ik ook niet echt aan goede voornemens. Hoewel, eentje misschien. Er met veel goesting voor gaan, altijd.

‘Ruimte voor kritische opmerkingen*
(*wat zegt je innerlijke criticus?)

Het past wel bij de tijd van het jaar, zo een kritisch lijstje. Nu het einde van het jaar op kousenvoeten komt aangeslopen.

Mijn innerlijke criticus sprak over kleine dingen (‘wat regelmatiger stofzuigen zou wel goed zijn’ of ‘zondag zou blogdag moeten worden’). Maar ook over grote dingen (‘doe ik wel genoeg mijn best?’ of ‘zoek ik wel actief genoeg naar werk?’). Of over de typische goede voornemens zoals meer sporten/bewegen en vaker bellen als je iemand mist.

Misschien wel het begin voor een echte nieuwjaarsvoornemenslijst. Of nee, toch liever niet. Zoals ik nooit aan studieplanning deed, doe ik ook niet echt aan goede voornemens. Hoewel, eentje misschien. Er met veel goesting voor gaan, altijd.

‘Schrijfslordignu.’ Het is eigenlijk niet de tijd van het jaar om slordig te schrijven, zo midden in de kerstkaartenstress. De letters en woorden moeten piekfijn in orde zijn. Kaarsrecht, koelbloedig correct en knuffelig klef. Een mens geraakt er duidelijk nooit vanaf om netjes te schrijven. Het begint als je een jaar of zes bent, met die Nieuwjaarsbrief. Hyperconcentratie en woordinflatie. Krullige letters, tenenkrullende zinnen. En het woordenwensencircus blijft duren tot de leeftijd waarop je handen beginnen te trillen. Het zijn de enige levensfasen annex plaatsen waar(in) slordige letters je worden vergeven, de kleuterklas of het bejaardentehuis. Eerder dan het perfecte nette handschrift heb ik er een levensdoel van gemaakt om de juiste woorden te kiezen. In de hoop dat mooie woorden het slordige handschrift een beetje doen verbleken.

‘Schrijf
slordig
nu.’

Het is eigenlijk niet de tijd van het jaar om slordig te schrijven, zo midden in de kerstkaartenstress. De letters en woorden moeten piekfijn in orde zijn. Kaarsrecht, koelbloedig correct en knuffelig klef.

Een mens geraakt er duidelijk nooit vanaf om netjes te schrijven. Het begint als je een jaar of zes bent, met die Nieuwjaarsbrief. Hyperconcentratie en woordinflatie. Krullige letters, tenenkrullende zinnen. En het woordenwensencircus blijft duren tot de leeftijd waarop je handen beginnen te trillen. Het zijn de enige levensfasen annex plaatsen waar(in) slordige letters je worden vergeven, de kleuterklas of het bejaardentehuis.

Eerder dan het perfecte nette handschrift heb ik er een levensdoel van gemaakt om de juiste woorden te kiezen. In de hoop dat mooie woorden het slordige handschrift een beetje doen verbleken.

‘Plak hierwillekeurigeitems.’(bijv. dingen die je in je bankvindt, op straat etc.) In eerste instantie had ik ‘bank’ gelezen als financiële instelling en niet als bureau. Aangezien ik meer aan een bureau zit dan in een bank, ben ik in m’n plaatselijke fenomenen gaan zoeken. En ik kwam tot de vaststelling dat ik een schrijver-verzamelaar ben. Ondanks dat het er aan de buitenkant vrij opgeruimd uitziet, vond ik allerlei briefjes terug. Met de gekste dingen. To do-lijstjes, telefoonnummers, stukken van artikels, mooie zinnen, goede liedjesteksten. Werkelijk alles staat op een stukje papier gepend. Eigenlijk ben ik ook een schrijver-vergeter-verzamelaar. Vaak doe ik aan multitasken, dan kan een lijstje soelaas bieden. Of misschien ben ik vooral bang om iets te vergeten. Woorden kunnen zo mooi zijn dat je ze op de één of andere manier wil opslaan. Die perfecte woordvolgorde of -keuze. Die geniale alliteratie. Dat perfect passende woord. Genoteerd, al is het meer voor even. Ik pen, dus ik ben.

‘Plak hier
willekeurige
items.’
(bijv. dingen die je in je bank
vindt, op straat etc.)

In eerste instantie had ik ‘bank’ gelezen als financiële instelling en niet als bureau. Aangezien ik meer aan een bureau zit dan in een bank, ben ik in m’n plaatselijke fenomenen gaan zoeken.

En ik kwam tot de vaststelling dat ik een schrijver-verzamelaar ben. Ondanks dat het er aan de buitenkant vrij opgeruimd uitziet, vond ik allerlei briefjes terug. Met de gekste dingen. To do-lijstjes, telefoonnummers, stukken van artikels, mooie zinnen, goede liedjesteksten. Werkelijk alles staat op een stukje papier gepend.

Eigenlijk ben ik ook een schrijver-vergeter-verzamelaar. Vaak doe ik aan multitasken, dan kan een lijstje soelaas bieden.

Of misschien ben ik vooral bang om iets te vergeten. Woorden kunnen zo mooi zijn dat je ze op de één of andere manier wil opslaan. Die perfecte woordvolgorde of -keuze. Die geniale alliteratie. Dat perfect passende woord. Genoteerd, al is het meer voor even.

Ik pen, dus ik ben.

‘Krabbel wild, gebruik alleen geleende pennen.
Noteer van wie je ze hebt geleend.’

Soms exporteer ik mijn problemen annex opdrachten. Zo ging ik langs bij m’n oudjes. In de eerste plaats voor koffie met taart en gezelligheid, maar ook voor een opdracht. Ik heb namelijk het geval van de fenomenen geërfd. Niet alleen ik heb van die schoendozen met spullen staan, ik trof er bij de oudjes ook eentje aan. Ideaal om ‘geleende pennen’ te testen.

Zo zaten we dus tussen de koffietassen fanatiek te krabbelen en te keuvelen. Je opdrachten exporteren, dat is één en al gezelligheid.

Soms verdienen opdrachten een upgrade. Vorig jaar werkte ik een opdracht af met postzegels. Ik spaarde fanatiek en kleefde met overgave. Maar nu kreeg ik nog een hoop mooie postzegels die net zo fanatiek waren verzameld om een mooie bestemming te krijgen. Daarom heb ik m’n oude opdracht een upgrade gegeven. Van matig naar mateloos fantastisch!

Soms verdienen opdrachten een upgrade. Vorig jaar werkte ik een opdracht af met postzegels. Ik spaarde fanatiek en kleefde met overgave.

Maar nu kreeg ik nog een hoop mooie postzegels die net zo fanatiek waren verzameld om een mooie bestemming te krijgen. Daarom heb ik m’n oude opdracht een upgrade gegeven. Van matig naar mateloos fantastisch!

‘Raak
deze
bladzijde
kwijt.
(gooi hem weg.)
Accepteer het verlies.’

Tien dagen geleden scheurde ik deze bladzijde uit het boek. Achteloos. Ik gooide ‘m in de papierbak. Tussen de lege wc-rolletjes, de reclamefolders die de brievenbus eigenlijk weigert en de rijstverpakking waar ik de dag ervoor het laatste builtje uit had gevist. Achteloos.

Gisteren ging de volle papierbak naar het containerpark. Waar de bladzijde nu tussen nog meer rommel zal vertoeven, wachtend op z’n lot om gerecycleerd te worden.

Dit filmpje leerde me dat een jaar huishoudelijke papiersortering goed is voor zo’n 1,2 miljard nieuwe archiefdozen of een hoop andere toepassingen met papier. Er zal dus een stukje van mijn boek in een nieuw boek verschijnen. Tot iemand zal gevraagd worden om ook die bladzijde los te laten. Achteloos.

‘Hang het dagboek op in een openbare plek.Vraag mensen hier iets te tekenen.’ Omdat ik het altijd zo vreselijk goed wil doen met dit boek, heb ik de opdracht een béétje aangepast. Ik ben namelijk niet op een openbare plek gaan wachten tot een Picasso voorbij kwam, ik heb m’n eigen Picasso gezocht. Ik stuurde m’n opdracht op naar de immer fantastische Eva Mouton. Ze speelde al eens een hoofdrol hier en koos al een nummertje hier. Want als er nu één iemand is die associeer met tekentalent en humor, dan is het Eva. De gedachte dat één of andere kluns in m’n boek zou smossen, werd gewisseld voor een gegarandeerd succes. En of het een succes is. Ik heb een ‘Messy Little Drawing’ teruggekregen! Wat ik er het mooiste aan vind, is dat het op een slimme manier de hele pagina vult. En ik ben ook onvoorwaardelijk fan van de bolletjes op de achtergrond. Het past  helemaal bij het boek. Wild, met overgave en een beetje slordig. Maar het blijft wel fantastisch mooi! Zoals in het bijhorende briefje zo mooi was geschreven: ‘Slordig = sexy! + fun’. En dat ze gelijk heeft. Over een paar maanden komt er ook een boek van Eva’s gedacht! Je gaat het toch ook wel kopen hé? Anders zal ik een serie voodoopopjes moeten maken. En ondertussen weet ik van wanten met mishandelen. Grijns.

‘Hang het dagboek op in een openbare plek.
Vraag mensen hier iets te tekenen.’

Omdat ik het altijd zo vreselijk goed wil doen met dit boek, heb ik de opdracht een béétje aangepast. Ik ben namelijk niet op een openbare plek gaan wachten tot een Picasso voorbij kwam, ik heb m’n eigen Picasso gezocht.

Ik stuurde m’n opdracht op naar de immer fantastische Eva Mouton. Ze speelde al eens een hoofdrol hier en koos al een nummertje hier. Want als er nu één iemand is die associeer met tekentalent en humor, dan is het Eva. De gedachte dat één of andere kluns in m’n boek zou smossen, werd gewisseld voor een gegarandeerd succes.

En of het een succes is. Ik heb een ‘Messy Little Drawing’ teruggekregen! Wat ik er het mooiste aan vind, is dat het op een slimme manier de hele pagina vult. En ik ben ook onvoorwaardelijk fan van de bolletjes op de achtergrond. Het past  helemaal bij het boek. Wild, met overgave en een beetje slordig. Maar het blijft wel fantastisch mooi! Zoals in het bijhorende briefje zo mooi was geschreven: ‘Slordig = sexy! + fun’. En dat ze gelijk heeft.

Over een paar maanden komt er ook een boek van Eva’s gedacht! Je gaat het toch ook wel kopen hé? Anders zal ik een serie voodoopopjes moeten maken. En ondertussen weet ik van wanten met mishandelen. Grijns.

‘Pak het boek op zonder
je handen te gebruiken.’

Een hele tijd geleden zei lieve Liesbeth nummertje 36. Zo lang geleden zelfs dat ik làng heb moeten scrollen om het terug te vinden. De opdracht nam nogal wat tijd in beslag door m’n bevallige assistent die moest poseren voor de foto’s. Want omgekeerd werkt het niet echt. Ik ben de ergste assistente en de assistent is de ergste fotograaf.

Na wat stuntelige pogingen, kwamen we toch uit bij een succesvolle aanpak. Er ontstonden zelfs methodes (bedank me later maar als je dit ooit moet toepassen op teambuilding of creativiteitscursus):

  • het boek met je elleboog een stukje over de rand van de tafel schuiven en met je ellebogen als tang het boek vastnemen
  • het boek onmiddellijk tussen je ellebogen klemmen (nogal een evenwichts- en krachtoefening)
  • met je tanden het boek opheffen als een echte John Massis

Werkt niet: het boek direct tussen je kin en borst klemmen.

De truc ‘zonder handen’ hebben we dus ruimschoots onder de knie. Driewerf hoera!

Of ik geloof in toeval of het lot? Ik weet het eigenlijk niet. Het is beangstigend en gemakkelijk tegelijk om te geloven dat alles op de één of andere manier is voorbestemd.

‘Deze ruimte is besteed aan een interne monoloog’

Zo’n negen dagen geleden at ik een gelukskoekje. Je weet wel, die Chinese koekjes in een rode verpakking met gouden letters en met een boodschap erin. Over het algemeen 99% nonsens. Mijn koekje vertelde dat ik over zes dagen geluk zou hebben. ‘Yeah right’, hoor ik u al denken.

En toch had het koekje gelijk, woensdag had ik geluk. Een bedrijf wou mij in dienst nemen. De zoektocht waar ik hier schoorvoetend aan was begonnen, was plots voorbij. Even geen opdoffers, geen vage excuses en geen onrustigheid meer. Een bedrijf dat zonder aarzelen de sprong wil wagen en oprecht blij is als je toehapt, goud waard.

Misschien was het toeval of voorbestemd, het koekje had in ieder geval gelijk. Daarom is deze opdracht een beetje opgedragen aan iedereen die een grote of kleine dosis geluk nodig heeft om werk te vinden.

Omdat ik het verloren gevoel (her)ken. Omdat ik weet hoe het voelt om je onbelangrijk en klein te voelen als de dertigste afwijzing in de bus valt. Omdat ik weet hoe het voelt om jezelf hopeloos te moeten verantwoorden. Omdat ik ook de loze en oprechte excuses heb gelezen. Omdat het geen makkie is om een nieuwe dag te begonnen op een schip zonder koers.

Omdat ik weet dat het beter kan worden. Ik wens jullie allemaal een eigen gelukskoekje.

‘Scheur
deze
bladzijde
uit.
Stop hem in je zak.
Was hem mee.
Plak hem weer terug.’

Om m’n kleren annex humeur niet te verpesten, heb ik een zakje gesimuleerd. Een beetje waspoeder erbij en veel illusies.

En als een kindje ging ik voor de wasmachine zitten om de tuimelingen te volgen. Met veel ‘oooh’s’ en ‘aaaahs’ en ‘oh, het blijft goed’. En met veel pogingen om van een bladzijde in een zakje in de wasmachine een foto te maken. (belichting met een zaklamp kwam er aan te pas!)

Tot ik de bladzijde in het zakje een kwartier later uit de machine viste. Platte pulpprut. Van terug in het boek plakken is er dus weinig sprake.

M’n illusies zijn samen met de bladzijde heldhaftig in de wasmachine gesneuveld. Om in de sfeer van 11 november te blijven: We will remember them!